Ποιός έχει δικαίωμα στo επιχειρείν;
γδχφψηψηψηγω
Για πολλούς το επιχειρείν είναι ταυτισμένο ως δραστηριότητα με τους επιχειρηματίες και αποτελεί φυσικό αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της μεγέθυνσης μιας εταιρικής νομικής μορφής. Βέβαια όπως υποστήριξα στο προηγούμενο μου άρθρο , "το επιχειρηματικό πνεύμα είναι μια μορφή συμπεριφοράς και όχι μια πτυχή του χαρακτήρα", γεγονός που σημαίνει ότι το επιχειρείν κατά μία άποψη αποτελεί προνόμιο και χαρακτηριστικό συμπεριφοράς πολλών φυσικών προσώπων σε επίπεδο καθημερινότητας.
Συγκεκριμένα πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δρούμε επιχειρηματικά σε καθημερινή διάταξη, είτε το γνωρίζουμε & το κατανοούμε, είτε συμμετέχουμε επενδυτικά σε κάποια εταιρία είτε κανενα από τα παραπάνω. Η συμπεριφορά ενός επιχειρηματία κρίνεται & προσδιορίζεται από τη σταση του απέναντι στο χρήμα και στο κίνδυνο. Βέβαια είναι διαφορετικό το να είσαι επιχειρηματίας από το να δράς στη καθημερινότητά σου κάποιες στιγμές επιχειρηματικά. Η διαφορετικότητα βέβαια άπτεται του γεγονότος των αναντιστοιχιών που υπάρχουν σε επίπεδο οικονομικής παιδείας. Συγκεκριμένα είμαι της άποψης ότι μόνο η οικονομική παιδεία & η επιχειρηματική κουλτούρα αποτελούν τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε επιχειρηματίες και σε εργαζόμενους (& αυτοαπασχολούμενους).
Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν επιχειρηματίες. Οι επιχειρηματίες διαφέρουν σε πολλά στοιχειώδη ζητηματα από τους μη επιχειρηματίες. Όμως ολα τα ζητήματα προκύπτουν από την αναντιστοιχία στο επίπεδο της οικονομικής παιδείας. Πριν συνεχίσω θελω να τονίσω ότι η επιχειρηματική παιδεία που διαθέτει κάθε άνθρωπος εξαρτάται από την οικογένειά του, το κοινωνικό του περίγυρο, το εκπαιδευτικό σύστημα, από τα ΜΜΕ και από τη πολιτεία. Θεσμοί & πραγματικότητες που μετουσιώνονται σε εμπειρίες & αντιπροσωπεύονται από την "επιχειρηματική" συμπεριφορά κάθε ανθρώπου.
Βέβαια η χρηματοοικονομική & κατα συνέπεια η επιχειρηματική παιδεία των ανθρωπων, στις ανεπτυγμένες χώρες, είναι ανεπαρκής. Μία έλλειψη οικονομικής παιδείας που διακατέχει κατά πλειονότητα τους κοινωνικούς θεσμούς και τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Κοινωνικοί θεσμοί όπως είναι η Βουλή και οι φορείς της,καθώς πολλοί Βουλευτές είναι άνθρωποι της Βιομηχανικής Εποχής και όχι της Εποχής της Πληροφόρησης με συνέπεια να διαθέτουν μία παρωχημένη νοοτροπία σχετικά με την επιστήμη του χρήματος, δημιουργώντας αντιφατικές τάσεις δεδομένου ότι απ΄τη μία μεριά αναγνωρίζουν την αλλαγή της εποχής αλλά απ΄την άλλη μεριά δεν αποκτούν την απαραίτητη νοοτροπία. Κοινωνικοοικονομικά στρώματα όπως είναι οι εργαζόμενοι άνθρωποι οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ακόμα τη νοοτροπία της Βιομηχανικής Εποχής "Διάβασε,βγάλε καλούς βαθμούς,πιάσε μια καλή και ασφαλή δουλειά με υψηλό μισθό και μεγάλα προνόμια" πιστεύοντας πως το κράτος τους εξασφαλίζει εργασιακά και συνταξιοδοτικά,σε μία παγκοσμιοποιημένη εποχή με φιλελευθερες τάσεις που κινείται αντίθετα.
Δεδομένου ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν σε μία κοινωνία όπου το εκπαιδευτικό σύστημα & τα ΜΜΕ προωθούν το επαγγελματικό πρότυπο του εργαζόμενου(χωρίς να είναι απαραίτητα μεμπτό αυτό) είναι φυσικό να παραχθούν - δημιουργηθούν περισσότεροι εργαζόμενοι. Θα ήταν παράλογο να συμβαίνει το αντίθετο, να δημιουργόύνται περισσότεροι επιχειρηματίες. Όμως θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα επιχειρηματικής εκπαίδευσης σε όποιον το επιθυμεί. Επιχειρηματική εκπαίδευση όμως από ποιόν; Όλοι εκπαιδευτικοί με μερικές εξαιρέσεις(θα μιλήσω σε λίγο για αυτό) επαγγέλονται εργαζόμενοι. Επιπρόσθετα και οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν επιχειρηματικότητα είναι εργαζόμενοι - υπάλληλοι, έχουν δηλαδή νοοτροπία εργαζόμενου και όχι επιχειρηματία(άσχετα και εάν έχουν σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων ή κάτι σχετικό).
Για πολλούς το επιχειρείν είναι ταυτισμένο ως δραστηριότητα με τους επιχειρηματίες και αποτελεί φυσικό αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της μεγέθυνσης μιας εταιρικής νομικής μορφής. Βέβαια όπως υποστήριξα στο προηγούμενο μου άρθρο , "το επιχειρηματικό πνεύμα είναι μια μορφή συμπεριφοράς και όχι μια πτυχή του χαρακτήρα", γεγονός που σημαίνει ότι το επιχειρείν κατά μία άποψη αποτελεί προνόμιο και χαρακτηριστικό συμπεριφοράς πολλών φυσικών προσώπων σε επίπεδο καθημερινότητας.
Συγκεκριμένα πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δρούμε επιχειρηματικά σε καθημερινή διάταξη, είτε το γνωρίζουμε & το κατανοούμε, είτε συμμετέχουμε επενδυτικά σε κάποια εταιρία είτε κανενα από τα παραπάνω. Η συμπεριφορά ενός επιχειρηματία κρίνεται & προσδιορίζεται από τη σταση του απέναντι στο χρήμα και στο κίνδυνο. Βέβαια είναι διαφορετικό το να είσαι επιχειρηματίας από το να δράς στη καθημερινότητά σου κάποιες στιγμές επιχειρηματικά. Η διαφορετικότητα βέβαια άπτεται του γεγονότος των αναντιστοιχιών που υπάρχουν σε επίπεδο οικονομικής παιδείας. Συγκεκριμένα είμαι της άποψης ότι μόνο η οικονομική παιδεία & η επιχειρηματική κουλτούρα αποτελούν τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε επιχειρηματίες και σε εργαζόμενους (& αυτοαπασχολούμενους).
Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν επιχειρηματίες. Οι επιχειρηματίες διαφέρουν σε πολλά στοιχειώδη ζητηματα από τους μη επιχειρηματίες. Όμως ολα τα ζητήματα προκύπτουν από την αναντιστοιχία στο επίπεδο της οικονομικής παιδείας. Πριν συνεχίσω θελω να τονίσω ότι η επιχειρηματική παιδεία που διαθέτει κάθε άνθρωπος εξαρτάται από την οικογένειά του, το κοινωνικό του περίγυρο, το εκπαιδευτικό σύστημα, από τα ΜΜΕ και από τη πολιτεία. Θεσμοί & πραγματικότητες που μετουσιώνονται σε εμπειρίες & αντιπροσωπεύονται από την "επιχειρηματική" συμπεριφορά κάθε ανθρώπου.
Βέβαια η χρηματοοικονομική & κατα συνέπεια η επιχειρηματική παιδεία των ανθρωπων, στις ανεπτυγμένες χώρες, είναι ανεπαρκής. Μία έλλειψη οικονομικής παιδείας που διακατέχει κατά πλειονότητα τους κοινωνικούς θεσμούς και τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα. Κοινωνικοί θεσμοί όπως είναι η Βουλή και οι φορείς της,καθώς πολλοί Βουλευτές είναι άνθρωποι της Βιομηχανικής Εποχής και όχι της Εποχής της Πληροφόρησης με συνέπεια να διαθέτουν μία παρωχημένη νοοτροπία σχετικά με την επιστήμη του χρήματος, δημιουργώντας αντιφατικές τάσεις δεδομένου ότι απ΄τη μία μεριά αναγνωρίζουν την αλλαγή της εποχής αλλά απ΄την άλλη μεριά δεν αποκτούν την απαραίτητη νοοτροπία. Κοινωνικοοικονομικά στρώματα όπως είναι οι εργαζόμενοι άνθρωποι οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ακόμα τη νοοτροπία της Βιομηχανικής Εποχής "Διάβασε,βγάλε καλούς βαθμούς,πιάσε μια καλή και ασφαλή δουλειά με υψηλό μισθό και μεγάλα προνόμια" πιστεύοντας πως το κράτος τους εξασφαλίζει εργασιακά και συνταξιοδοτικά,σε μία παγκοσμιοποιημένη εποχή με φιλελευθερες τάσεις που κινείται αντίθετα.
Δεδομένου ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν σε μία κοινωνία όπου το εκπαιδευτικό σύστημα & τα ΜΜΕ προωθούν το επαγγελματικό πρότυπο του εργαζόμενου(χωρίς να είναι απαραίτητα μεμπτό αυτό) είναι φυσικό να παραχθούν - δημιουργηθούν περισσότεροι εργαζόμενοι. Θα ήταν παράλογο να συμβαίνει το αντίθετο, να δημιουργόύνται περισσότεροι επιχειρηματίες. Όμως θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα επιχειρηματικής εκπαίδευσης σε όποιον το επιθυμεί. Επιχειρηματική εκπαίδευση όμως από ποιόν; Όλοι εκπαιδευτικοί με μερικές εξαιρέσεις(θα μιλήσω σε λίγο για αυτό) επαγγέλονται εργαζόμενοι. Επιπρόσθετα και οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν επιχειρηματικότητα είναι εργαζόμενοι - υπάλληλοι, έχουν δηλαδή νοοτροπία εργαζόμενου και όχι επιχειρηματία(άσχετα και εάν έχουν σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων ή κάτι σχετικό).
